Урочище Канга баба 

Алғаш рет Халық депутаттарының облыстық кеңесі Маңғышлақ атқару комитетінің 1982 жылғы 25 наурыздағы №121 шешімі бойынша мемлекеттік қорғауға алынған.

Табиғи межеде 1851 ж. мамыр айында Т.Г.Шевченко болған және қорымның бір көрінісінің суретін салған. Осыған орай табиғи меже жарларының бірінде ескерткіш тақта орнатылған.

Қаңға немесе Қаңға баба табиғи межесі бұрынғы заманда Маңғышлақ кемежайларынан Хорезмге, Хиуаға баратын керуен жолындағы маңызды орын болған. Ол көптеген саяхатшылардың және зерттеушілердің назарын өзіне аударған. Ескерткіштер кешені ежелгі қоныс үшін ыңғайлы, көрнекті өңірде – біртіндеп кең алқапқа ауысатын үстірттің оңтүстік жақ баурайында орналасқан. Кешеннің басым бөлігін (орталық және шығыс жағын) көне түркімен ескерткіштері – бұл негізінен ірі, көбінесе жұптасқан стелалар, қойтас түріндегі қабіртастар; жәшік-сандықтас; ішінде орнатылған қабіртасы бар тақта тастардан жасалған қоршаулар; сонымен қатар шырақ ойығы бар стелалар орналасқан.

Қорымда ескерткіштердің сирек түрлері кездеседі. Олардың қатарына ең біріншіден қой мүйіздерінің және омыртқаның бедерлі бейнесіне ие, бірақ кәдімгі мәнерленген қойтас композициялық кестесін сақтайтын қошқартас түріндегі мүсіндік мәнерлі қабіртастарды жатқызуға болады. Қаңға бабадағы ескі ескерткіштердің тағы бір ерекше түрі – дәстүрлі ірі стелалармен (оларға сүйенген) бірге орнатылған шырақ стелалары.

Қорымның батыс бөлігін (оның аумағының шамамен 1/3 бөлігін) 18-20 ғғ. басына жататын қазақ ескерткіштері алып жатыр.