Некрополь Аманбай-ата
Бұл тарнау жол, тарғыл тағдырлы далада кәміл ілім иесі, соның арқасында Алла-Тағала таңғажайып қасиет дарытқан не бір жайсаңдар өткен ғой. Солардың бірі Маңғыстау, Жылыой өңірінде ғұмыр кешкен Аманбай софы Жетемісұлы (1848 – 1930). Аманбай софы Бекет атамның аталас ұрпағы (Адай-Мұңал-Жаулы-Қосқұлақ-Тоғызақ-Нәурізек). Дүниеден өткеніне 100 жыл да толмаған Аманбай атамыздың соңында неше қилы аңыздар қалған. Әрине қазіргі атеистік «танымнан» ауызданған кемталан немесе қасаң діни жалған қағидаттарға құл болған кембақ ұрпақ ол әңгімелерді жоққа шығаруы бек мүмкін. Бірақ Аманбай атаның кереметтеріне куә болған жандардың дүниеден көшкені кеше ғана. Ол кісінің ұшқаны туралы, көз алдарында ғайып болып кетіп, сандаған шақырым жерге атпен арып-ашып жеткенде алдарында отыратыны жайлы әңгімелердің ұшы-қиыры жоқ. «Тілімен айтқаны болатын, көзімен атқаны өлетін» софы-ишанның зікірмен емдеп, талай ұлсыздарға ұл, қызсыздарға қыз бергені жайлы естіп өстік, атаның шарапатымен дүниеге келген жандардың ұрпақтарын көрдік. Перзентті болмай еріні кезеріп жүрген әйелдерді шымылдыққа отырғызып, зікір салып, шымылдықты сыртынан желпіп отырып: «Қой-қозыны көргенде қуанарсың, балам-ай, – Ақыр бір күн сен-дағы суаларсың, балам-ай. – Есігіңнен еңбектеп ержетерсің, балам-ай, – Ақ бесікті өзің де тербетерсің, балам-ай...» деп ұзақ-ұзақ бәйіт айтатын дейтін үлкендер.Анықтамалықта
Жақын маңайда
🍪
Біз cookies қолданамыз толығырақ